REKLAMA
Automatycznie wyświetlimy artykuł za 10 sekund
Przejdź do artykułu
Reklama
Reklama
fot. Tadeusz Poźniak
GALERIA ZDJĘĆ
Pracownia Jacka Hazuki mieszcząca się w Millenium Hall mieni się całą paletą barw i świateł. Tutaj powstają impresje 28 stolic Unii Europejskiej jego autorstwa - wielkoformatowe, przykuwające uwagę obrazy. W pracowni malarza częstym gościem jest jego żona Dagmara, zawodowo zajmująca się promocją sztuki współczesnej. W pracy zazwyczaj w czerni, rzadziej szarości i bieli, ale zawsze elegancka. Nie może sobie pozwolić na ekstrawagancję, która odwracałyby uwagę publiczności od prezentowanej przez nią sztuki.
Jak potoczyłyby się losy rzeszowianki Dagmary Kowal, gdyby nie poznała Jacka Hazuki? Czy zdecydowałaby związać swoje życie zawodowe z popularyzacją polskiej i francuskiej sztuki współczesnej? Czysty przypadek sprawił, że pewnego dnia będąc w Tarnowie poznała Jacka, artystę-malarza, który w 1981 roku wyemigrował z Polski i akurat przyjechał do Tarnowa odwiedzić najbliższych. Dagmara w Tarnowie była pierwszy raz w życiu i właśnie to spotkanie z charyzmatycznym i fascynującym mężczyzną zmieniło całkowicie jej plany na przyszłość.
ZOBACZ TAKŻE
Reklama
Porzuciła dotychczasową pracę przedstawiciela medycznego w jednej z polskich firm farmaceutycznych i pod koniec 2004 roku wyjechała do Francji, by już w 2005 roku zorganizować pierwszą wystawę obrazów męża. - We Francji bardzo szybko zdałam sobie sprawę, że sama muszę sobie stworzyć miejsce pracy. Postanowiłam wykorzystać moje nabyte umiejętności marketingowe i zostać menadżerem Jacka. Miałam dużo wolnego czasu, który wykorzystywałam na naukę języka francuskiego i zgłębianie wiedzy na temat rynku sztuki, odwiedzając liczne galerie, muzea i salony sztuki we Francji, Belgii, Holandii i Anglii - opowiada.
Zaczęło się od „Martwej Miniatury”
Pierwszą wystawą była „Miniatures mortes” - seria 200 małych obrazków Jacka Hazuki przedstawiających martwą naturę, wystawionych w pierwszej siedzibie Dagart Galerie, mieszczącej się na parterze domu Hazuków. Ponieważ właścicielka galerii nie znała na tyle dobrze języka francuskiego, by swobodnie się porozumieć, z klientami rozmawiała wyuczoną formułką. Całkiem skutecznie, bo wszystkie miniaturki szybko zostały sprzedane. W ten sposób Hazukowie stworzyli zgraną parę także na gruncie zawodowym.
Kiedy Jacek Hazuka zajmował się malowaniem kolejnych obrazów, głównie pejzaży urbanistycznych miast europejskich, Dagmara organizowała mu wystawy. W końcu oficjalnie otworzyła Dagart Galerie i zaczęła organizować we Francji wystawy również innych polskich artystów współczesnych. W 2007 roku z okazji Roku Polskiego prezentowała prace 30 polskich artystów w Departamencie Pas-de-Calais. Na wystawie znalazły się dzieła m.in. Waldemara Marszałka z Gdańska, Andrzeja Fogtta z Warszawy, Przemysława Lasaka i Pawła Frąckiewicza z Wrocławia, Jędrzeja Stępaka z Poznania, Ryszarda Dudka i Emila Polita z Rzeszowa, Ryszarda Kryńskiego z Krosna, Michała Bajsarowicza z Gorzowa Wlkp., Haliny Nowickiej i Tomasza Klimczyka z Sieradza, Wacława Onak, Pawła Rybczyńskiego i Roberta Żybury z Tranowa, czy Zbigniewa Bajka z Krakowa. Wcześniej tych artystów prezentowała na indywidualnych wystawach w Dagart Galerie w Arras, rue Heronval.
Reklama
- Z czasem 50 metrów na parterze okazało się niewystarczające dla galerii, która szybko zajęła całe 200-metrowe piętro. Na szczęście kamienica w Arras, gdzie mieszkaliśmy, była duża - mówi Dagmara Kowal-Hazuka.
Dagart Galerie funkcjonowała w Arras z powodzeniem. Ukoronowaniem sukcesu galerii był udział w Międzynarodowym Salonie Sztuki Lineart w Gandawie, w 2008 roku. Od tego momentu Dagart Galerie regularnie uczestniczyła w najważniejszych międzynarodowych targach sztuki na północy Francji, Holandii i Belgii. Natomiast galerzystka zauroczona sąsiednim Lille, stolicą Nord, gdzie oprócz wielu znanych muzeów, w tym słynnego Musee des Beaux-Arts, istnieje mnóstwo prywatnych galerii, postanowiła tam przenieść swoją siedzibę. Galeria była niewielka, mieściła się na dwóch poziomach, ale klientów nie brakowało, bo wieść o niej szybko się rozeszła. Rok później przeniosła galerię dwie ulice dalej, naprzeciw katedry Notre Dame de la Treille i to właśnie tu, będąc już w 8. miesiącu ciąży, we wrześniu 2009 roku, zorganizowała ostatnią wystawę. Był to ostatni adres Dagart Galerie we Francji. Kiedy urodziła córkę Dafne, miejsce galerii zajęła pracownia Jacka.
Dagart w Rzeszowie
W 2012 roku Hazukowie przyjechali do Rzeszowa. Nie bez powodu. Za namową pochodzącej z Rzeszowa żony i dzięki wsparciu Marty Półtorak, w Centrum Kulturalno-Handlowym Millenium Hall Jacek Hazuka otworzył pracownię malarską. Tam rozpoczął malowanie cyklu „Europa” - wielkoformatowych obrazów prezentujących 28 stolic Unii Europejskiej, pod patronatem założonego przez Dagmarę Stowarzyszenia Promocji Polskiej Sztuki Współczesnej „Namaluj mi Europę”.
W maju 2013 roku Dagmara Kowal-Hazuka urodziła drugie dziecko, Davida. Teraz po okresie macierzyństwa wraca do zawodu. W marcu 2015 roku na drugim piętrze Millenium Hall otwiera Dagart Galerie, gdzie będzie promować polską i francuską sztukę współczesną. Na pewno zobaczymy w niej prace Jacka Hazuki, pozostałych nazwisk na razie nie chce zdradzać.
Reklama
- Przede mną ważne zadanie: chcę zmienić sposób myślenia ludzi o galeriach sztuki. Mam własny nowatorski koncept, którego nie ujawnię aż do otwarcia galerii. Będzie ona dostosowana do potrzeb mieszkańców Podkarpacia i chcę, aby była przyjazna - mówi galerzystka. - Chciałabym, aby sztuka zagościła w domach tak po prostu. Żeby dotarła spontanicznie do przeciętnego odbiorcy, który często niesłusznie boi się lub nie potrafi o niej rozmawiać. Marzy mi się, aby sztuka dotarła do dzieci. Owszem, sztuka była i jest elitarna, ale dostęp do niej powinien być powszechny.
Właścicielka Dagart Galerie zdaje sobie sprawę, że funkcjonowanie ambitnej galerii sztuki w Rzeszowie może nie okazać się tak łatwe jak we Francji, ale Dagmara Kowal-Hazuka jest przekonana, że większość z nas odczuwa naturalną potrzebę otaczania się pięknem. - Moim zadaniem jest sprawić, aby faktycznie się nim otaczać - tłumaczy. - Umieszczenie galerii w Millenium Hall to świadoma rezygnacja z pewnego piedestału, na jakim stoi sztuka. Muzea często mają ciekawe ekspozycje, jednak wielu osobom wydają się niedostępne. Moja galeria ma być miejscem dla wszystkich. Doświadczenie w zawodzie podpowiada mi jak to zrobić, nie dewaluując pojęcia sztuki.
Kto i czyją jest muzą?
Twarz Dagmary można zobaczyć na wielu obrazach jej męża. Ale rzeszowianka śmieje się, że tak naprawdę nie wiadomo, kto w ich związku jest „muzą”. - Gdyby nie Jacek, pewnie nigdy nie zajęłabym się zawodowo produkowaniem wystaw i promowaniem sztuki - przyznaje otwarcie. - Nie jestem krytykiem czy historykiem sztuki i nigdy nim nie będę, ale dzięki Jackowi weszłam w ten świat z innej strony. Jestem marketingowcem, moim zadaniem jest wypromować i sprzedać sztukę. Bo jeśli organizuję kilkudniowy salon sztuki we Francji inwestując kilka lub kilkanaście tysięcy euro, to nie po to, by wrócić z niego z dziurą w budżecie.
Reklama
Codzienne obcowanie ze sztuką i artystami znajduje odbicie w ubiorze Dagmary Kowal-Hazuki. Na ekstrawagancję, zwykle oryginalną biżuterię artystyczną, pozwala sobie jedynie wtedy, gdy nie jest w pracy. W pracy zawsze musi wyglądać elegancko i skromnie, właśnie ze względu na specyfikę swojego zawodu. W jej szafie znajdują się klasyczne stroje w stonowanych kolorach, głównie w czerni, bieli i szarości.
- Obowiązuje mnie dość sztywny dress-code. Galerzysta to zawód zdominowany przez mężczyzn i to niejako oni nadają tu rytm, dlatego preferuję garnitury. Założenie sukienki w moim przypadku to rzadkość i nie jest to moja fanaberia, tylko kwestia czysto handlowa. Galerzysta nie powinien rzucać się w oczy, powinien zawsze być w cieniu sztuki, którą chce sprzedać. W przypadku kobiet-galerzystek seksapil powinien być umiarkowanie dozowany. Liczy się dobry gust, którego wyznacznikiem jest minimalizm – mówi Dagmara Kowal-Hazuka. - Nawet na wernisażach marszand jest szarą eminencją. Artysta na wernisażu może być ekstrawagancko ubrany, może być nawet nagi, bo właściwie wszystko mu wolno, ale galerzysta musi pozostać niewidoczny.
Dagmara Kowal-Hazuka przyznaje, że po latach pracy w zawodzie, jej szafa składa się właściwie z kilku eleganckich, uniwersalnych kompletów. Pieniądze zdecydowanie bardziej woli wydawać na sztukę. - To uzależnia - dodaje z uśmiechem. - Naprawdę, prywatnie wolę inwestować w sztukę, niż w szafę. Mody przemijają a tylko sztuka jest nieśmiertelna.
Sesja fotograficzna w pracowni Jacka Hazuki w Millenium Hall w Rzeszowie.
Stylizacje oraz makijaż Eliza Osypka
Reklama
KRAJ
ŚWIAT
Reklama
Rozwiń
